خورشید چگونه کار می‌کند؟

خورشید یک ستاره از نوع کوتوله زرد است؛ جرم بسیار بزرگی از پلاسمای داغ که در هسته‌اش همجوشی هسته‌ای رخ می‌دهد. سیاره‌ها برخلاف ستاره‌ها در شرایط معمول انرژی خود را از همجوشی هسته‌ای تولید نمی‌کنند. گرانش خورشید مدار زمین و دیگر سیاره‌ها را نگه می‌دارد.

در مرکز خورشید، دما و فشار بسیار بالا باعث می‌شود هسته‌های هیدروژن طی زنجیره‌ای از واکنش‌ها به هلیوم تبدیل شوند. در این فرایند بخشی از جرم به انرژی تبدیل می‌شود. انرژی پس از عبور از لایه‌های مختلف، به صورت تابش از سطح مرئی به فضا می‌رسد.

قطر خورشید نزدیک به ۱٫۴ میلیون کیلومتر، یعنی حدود ۱۰۹ برابر قطر زمین است. با این حال در مقایسه با بعضی ستاره‌های غول‌پیکر، اندازه متوسطی دارد. این مقیاس بزرگ و جرم زیاد دلیل اصلی اثر گرانشی غالب خورشید در منظومه شمسی است.

بیشتر ماده خورشید در حالت پلاسماست؛ گازی بسیار داغ که ذرات باردار دارد. ناحیه‌ای که به عنوان سطح می‌بینیم «نورسپهر» است، نه سطح جامد مانند زمین. دمای آن حدود ۵۵۰۰ درجه سلسیوس است، در حالی که مرکز خورشید بسیار داغ‌تر است.

لکه‌های خورشیدی نواحی نسبتاً خنک‌تر و تیره‌تر روی نورسپهرند که با میدان‌های مغناطیسی قوی ارتباط دارند. تعداد آن‌ها همراه چرخه فعالیت تقریباً یازده‌ساله خورشید تغییر می‌کند. فعالیت مغناطیسی می‌تواند با شراره‌ها و فوران‌های جرم تاجی همراه شود.

بله. ذرات و میدان‌های مغناطیسی ناشی از بعضی فوران‌های خورشید می‌توانند میدان مغناطیسی زمین را آشفته کنند. پیامد احتمالی شامل شفق قطبی، اختلال ارتباطات رادیویی، مشکل برای برخی ماهواره‌ها و شبکه‌های برق است. شدت اثر به نوع رویداد و جهت آن بستگی دارد.

خورشید حدود ۴٫۶ میلیارد سال عمر دارد و سوخت هیدروژن هسته‌اش همیشگی نیست. در مقیاس میلیاردها سال، با دگرگونی ساختار به غول سرخ تبدیل می‌شود و سرانجام کوتوله سفید خواهد شد. این روند ناگهانی نیست و با مفهوم خاموش‌شدن یک چراغ تفاوت دارد.